ανταπόκριση από το gay Pride στην Σόφια

* του Α. από το blog http://dieschwulezeit.blogspot.com/2009/06/blog-post_29.html

Το Pride στη Σόφια πολλά καλύφθηκε από τον τύπο

Η συμμετοχή μου, μαζί με άλλες 24 ακτιβίστριες από την Ελλάδα, στο Pride της Σόφιας (Σάββατο 27/6/09) ήταν ουσιαστικά και η πρώτη μου επίσκεψη στη Βουλγαρία. Αυτό περιορίζει τη διεισδυτικότητα του βλέμματός μου στην εκεί έμφυλη κατάσταση, όσο και αν η ομοφυλοφιλική ταυτότητα αλλά και η ομοφοβία αρθρώνονται και οικοδομούνται στο δυτικό κόσμο με παρόμοιο τρόπο.

Την Παρασκευή, με πρωτοβουλία της ΟΛΚΕ και του Athens Pride, ένα λεωφορείο όδευσε από Ελλάδα προς Σόφια. Σε αυτό το λεωφορείο, με επιβαίνοντα 25 μη straight άτομα και δύο straight οδηγούς, μου ζητήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή μου να μη φιλιέμαι με το αγόρι μου. Βεβαίως, και άλλοτε έχουν αδερφές/λεσβίες (ποτέ straight – από straight έχω δεχθεί bashing μόνο όταν δεν κάνω κάτι) αντιδράσει αμήχανα επειδή έκανα ό,τι κάθε straight με το αγόρι της, όμως ποτέ δεν μου έχουν πει κατηγορηματικά να σταματήσω.

Από τα σύνορα μέχρι τη Σόφια μάς συνόδευσε μπατσικό. Εκεί η ασφαλειολαγνεία επιτάθηκε: μην προκαλείτε, μη βγαίνετε από το ξενοδοχείο, να ενημερώνετε όπου πηγαίνετε. Παντού καραδοκούν φασίστριες, έτοιμες να σας επιτεθούν. Αυτό το κλίμα ενστερνίστηκε άκριτα η ελληνική πλευρά, μεταφέροντάς μας τις επιταγές των οικοδεσποτών μας. Η διοργάνωση αποφάσισε να θυσιάσει κάθε ελευθερία για περισσότερη ασφάλεια κι εμείς έπρεπε να το σεβαστούμε. Το βράδυ, αφού φάγαμε σε εστιατόριο, όπου μας δόθηκε άδεια να επιτελούμε την πουστιά και τη λεσβιοσύνη μας (πρώτη φορά χρειάστηκα άδεια για να το κάμω αυτό), κινηθήκαμε προς ένα πουστράδικο-λεσβιάδικο μερικά τετράγωνα μακρύτερα. Μεταξύ μας ο ιδιοκτήτης του club και εκ των διοργανωτών του Pride, εφοδιασμένος, μάλιστα, με ασύρματο για άμεση επικοινωνία με τους σεκιουριτάδες του, μια λεσβία επικηρυγμένη από τις φασίστριες, πολλές butch λεσβίες-νταλίκες και πουστάρες-θηλυπρεπείς gay. Αυτό όμως που θα προκαλούσε, για το οποίο έπρεπε να γίνει παρατήρηση, ήταν το ότι το αγόρι μου κρατούσε το χέρι μου. Ως αν οι φασίστριες μας μισούν γι’ αυτό που κάνουμε και όχι για αυτό που είμαστε! Η διασκέδαση που ακολούθησε ήταν ομολογουμένως σε χώρο και κλίμα πολύ ανώτερων προδιαγραφών από οτιδήποτε στην Ελλάδα.

Ήδη την πρώτη ημέρα άρχισαν να καταδεικνύονται κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του Pride, όπως η από τα πάνω χρηματοδότηση και οργάνωση –μάλιστα σε βαθμό που να μου μοιάζει ξένο προς τις Βουλγάρες LGBT– και η προστασία από εταιρεία security.

Την επόμενη ημέρα όσες τόλμησαν να ξεμυτίσουν από το ξενοδοχείο πριν από το Pride ανέφεραν πως η εικόνα περί αστυνομοκρατίας και φασιστριών σε κάθε γωνία δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Κατά το Pride, βέβαια, πράγματι οι μπάτσοι σε συνεργασία με 70 σεκιουριτάδες απέτρεψαν φασίστες, κυρίως νεαρά αγόρια, που έκαναν απλώς κωλοδάχτυλα από το να προχωρήσουν σε κάτι πιο δραστικό. Το Pride είχε παλμό, συμμετοχή πάνω από την αναμενόμενη (περίπου 400 άτομα) και η ίδια η αλληλεπίδραση με απλές συμμετέχουσες μ’ έπεισε για το εύστοχο και ορθό της παρουσίας μας εκεί: μια όποια προσπάθεια για ορατότητα και απενοχοποίηση είναι επιτακτικές ανάγκες στη Βουλγαρία.

Η ημέρα συνεχίστηκε κι έληξε με συζητήσεις, καλό φαγητό, βόλτες και party. Χαρακτηριστικό της τρομολαγνείας ότι την πρώτη φορά που βγήκα από το χώρο που φυλασσόταν από μπάτσους και σεκιουριτάδες αισθάνθηκα απειλούμενος και τελικά φοβερά ξαφνιασμένος που γύρω μου υπήρχαν απλώς άνθρωποι που ψώνιζαν, έτρωγαν, σουλατσάριζαν, όπως οπουδήποτε στο (δυτικό) κόσμο.

Την τελευταία ημέρα το group μας, συνοδεία ενός Βούλγαρου ακτιβιστή, κάνει σύντομο tour, όπου προειδοποιηθήκαμε να είμαστε πολύ straight όταν μπαίνουμε σε εκκλησίες. Προτού αναχωρήσουμε επισκεφθήκαμε για καφέ και φαγητό ένα χώρο σαν το Σύνταγμα: καφετέριες, μεσοαστές που κάνουν τη βόλτα τους, εστιατόρια. Κι ενώ για το group οι φασίστες-που-καραδοκούν-παντού-έτοιμοι-να-επιβάλουν-την-έμφυλη-τάξη έχουν γίνει ανέκδοτο (πού ’ν’ τοι; Θα ορμήσουν σαν κομάντο μέσα από παρακείμενη λίμνη;), πάλι μας υπενθυμίζεται να μην κάνουμε τίποτε πουστρολεσβιακό. Έχοντας τόσο απόλυτα μπει στη λογική της μη πρόκλησης και στην επισήμανσή μου ότι οι φασίστριες είναι τελείως απίθανο να επιτεθούν σ’ ένα τέτοιο χώρο, μου υποδεικνύεται ότι, παρόλα αυτά, εκεί υπήρχαν οικογένειες και μικρά παιδιά!!!

Η ομοφοβία βρίσκεται σε (πρώην) Ανατολή και σε Δύση, σε LGBT και σε straight.
Ο αγώνας για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας είναι αγώνας ενάντια στη φασίστρια μέσα μας, όσο και σ’ αυτήν έξω από μας.